gripnaborstkanker

Jolanda: luister goed naar je lichaam!

Mon, 31 Oct 2022 12:30:10 GMT

Luister goed naar je lichaam!

Het was 26 juni 2018. Ik ontdekte op een vrijdag een knobbel. Het weekend heb ik het nog afgewacht. Maandag belde ik de huisarts en gelukkig kon ik gelijk terecht. Het is niet te geloven hoe snel het ging want dinsdag lag ik al in het ziekenhuis en dezelfde dag kreeg ik de uitslag: borstkanker. Helaas bleek ik ook uitzaaiingen in de okselklier te hebben.

Vanaf toen ging ik in de overlevings modus en kwam in de rollercoaster terecht. Nog geen maand later begon ik met mijn eerste chemotherapie en immunotherapie. De chemotherapie duurde een half jaar, de immunotherapie anderhalf jaar.

Na de chemotherapie volgde een borstamputatie op 9 januari 2019 en een okselsklier toilet.

Mijn eigen moeder ben ik op 65e jarige leeftijd verloren door deze ziekte. Dit heeft grote invloed op alles gehad. Ik was zelf destijds 27 jaar.

Tijdens mijn ziek zijn maakten we ons zorgen of het wel goed zou komen en nu maken we ons ook weleens zorgen of het terug zal komen. Vooral voor mijn dochter is dat een angst.

Kanker heb je niet alleen. Je naasten hebben het ook zwaar en de impact op het gezin moet niet onderschat worden.

Mijn naasten hebben mij erg gesteund door mee te gaan naar chemotherapie zodat ik daar niet de hele dag alleen zat. Wanneer ik mij weer wat beter voelde ging ik met vrienden en familie leuke dingen doen, zoals uit eten gaan en uitstapjes maken.

Ik wil mee geven goed te luisteren naar je lichaam en hoe je je voelt. Dat is het allerbelangrijkste!

Jessica: maak je niet druk over kleine dingen en geniet!

Fri, 28 Oct 2022 06:14:23 GMT

Maak je niet druk over kleine dingen en geniet!

Vorig jaar kreeg ik op mijn 43 ^e de diagnose triple negatieve borstkanker. Ik heb 4x ac kuur en 12x placitaxel/carboplatin gehad. Op 19 april een amputatie van mijn linkerborst en ik slik nu nog capecetabine tot 21 november.

De relatie met mijn lijf is in zoverre veranderd dat ik niet zo goed meer weet wat het aan kan. Ik moet constant keuzes maken. Voorheen sportte ik 5 x in de week intensief nu moet ik er rekening mee houden dat als ik een uurtje intensief sport ik erna een paar uur rust moet houden omdat mijn interne batterijtje niet meer zo veerkrachtig is en ik meer tijd nodig heb om te herstellen. En twee (verjaardags)feestjes in het weekend? Van eentje moet ik al twee dagen bij komen en dan komt er nog geen eens alcohol aan de pas ��.

Ondanks dat ik positief ben zit er altijd in mijn achterhoofd een spookje dat bang is dat het terug komt. Dit heeft ook te maken met het feit dat ik triple negatieve borstkanker heb. Deze vorm van borstkanker is agressief en komt in uitzaaiingen terug. Vooral het 2e en 3e jaar na diagnose zijn extra spannend. Na deze cruciale jaren is de kans op terugkeer van de ziekte veel kleiner.

Ik heb vooral geleerd te kijken naar de dingen die wel kunnen. Tevens heb ik geleerd dingen die ik niet kan veranderen sneller te accepteren. Maak je niet druk over kleine dingen en geniet!

Ten aanzien van mijn omgeving heb ik tijdens mijn traject gemerkt dat bepaalde mensen dichterbij gekomen zijn en bepaalde mensen ook op afstand zijn komen te staan. Daar heb ik me met name in begin heel druk om gemaakt maar heb nu wel een kringetje met alleen maar oprechte mensen om me heen waarop ik kan bouwen. Nu en in de toekomst.

Waarom ik mezelf laat zien deze maand? Om kracht te geven aan alle vrouwen die op dit moment nog in het hele traject zitten. Het is niet makkelijk maar humor en een flinke dosis positiviteit maken het traject een beetje draaglijker.

Sigrid: er is een zalige rust in mijn hoofd gekomen

Thu, 27 Oct 2022 05:11:07 GMT

Er is een zalige rust in mijn hoofd gekomen

In 2007 werd bij mij het Brca2 gen vastgesteld.

Mijn familie langs mijn vaders kant kent vele sterke vrouwen. Alle zijn we verbonden door borstkanker. Tot driemaal werd een borstkanker diagnose gesteld in de familie. Een genetische aanleg voor borstkanker Brca2 lag aan de basis. Het is dankzij hen dat ikzelf een keuze heb kunnen maken. Een keuze om me in 2022 preventief te laten behandelen.

In mei 2022 heb ik ervoor gekozen mijn borsten preventief te laten verwijderen. Een ingreep waar veel onderzoek en nadenk werk aan vooraf zijn gegaan. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik de tijd heb kunnen nemen om na te kunnen denken over mijn ingreep en dat ik bewust keuzes heb kunnen maken.

Voor mijn ingreep dacht ik dat het wegnemen van je borsten (incl. Tepels) me zwaar zou raken. In eerste instantie weet je niet wat je kunt verwachten en ik had me op het ergste voorbereid. Echter al heel snel na mijn ingreep heb ik geleerd dat mijn borsten niet bepalen wie ik ben. In de periode dat ik zonder borsten heb rondgelopen viel het me op dat dit door niemand werd opgemerkt. Ik leerde dat vrienden en familie je gewoon zien voor wie je bent en dat vreemden, in het voorbijgaan op straat, gewoon nog een vrouw zien voorbij gaan. Niemand vormt een oordeel over jouw uiterlijk, dit doe je enkel zelf. En eerlijk, ik voelde me goed na mijn ingreep. Na enkele weken kon ik terug sporten, begon ik me terug fit te voelen en voelde ik me ook weer 100% gewoon mezelf. Ik heb geleerd dat ik energie haal uit sporten. De grenzen van mijn lichaam opzoeken en mezelf steeds opnieuw fysiek blijven uitdagen.

Ik ben blij met mijn keuze om preventief mijn borsten te laten verwijderen. Voor de toekomst is er nu een zalige rust in mijn hoofd gekomen. Ik moet geen 2 tot 3 jaarlijkse scans laten uitvoeren. De vrees voor een diagnose borstkanker is tot een uiterst minimum beperkt. Dat voelt fantastisch. Ik weet echter ook wel dat een Brca2 mutatie impact heeft op de baarmoeder/eierstokken, maar daar voel ik me op dit moment nog veel te jong voor om keuzes in te maken. Ik heb er vrede mee dat dit knopen zullen zijn die ik over een tiental jaar zal doorhakken.

Jouw lichaam is zo ontzettend sterk en kan zoveel aan. Wees er trots op!

Ik stel ieder jaar in januari 1 concreet doel voorop. Ik heb zelf ervaren dat wanneer je echt je energie en je focus op 1 doel zet, je dit meest ook behaalt. Dit jaar is mijn doel om mijn relatie met mijn lichaam te verbeteren. Houden van mijn lichaam, in elke vorm. Voor het bereiken van dit doel neem ik ook concrete stappen en zet ik in op kansen die me aangeboden worden die me kunnen helpen mijn doel te bereiken. Het is nu oktober, ik heb nog enkele maanden tot het einde van het jaar. En deze fotoshoot vormt een duidelijk stap in mijn evolutieproces van 2022.

Noot: Sigrid is bestuurslid van de lotgenotenvereniging Neo-ma vzw. (actief in de regio Antwerpen, Vlaams Brabant in België) . Voor meer informatie zie:

www.neo-ma.be

@neo_ma_vzw (op insta)

Chantal: ik heb geleerd dat alles wat ik nodig heb ik mezelf zit

Wed, 26 Oct 2022 05:30:00 GMT

Ik heb geleerd dat alles wat ik nodig heb in mezelf zit

Op 28 september 2021 kreeg ik mijn diagnose.

In mijn familie hebben mijn tante en oma borstkanker gehad. Vanaf mijn 40e heb ik jaarlijks een mammografie. Afgelopen september ook, alleen deze keer stond ik na de mammografie opgewekt in de AH en werd ik gebeld dat de radioloog iets had gezien en of ik gelijk terug kon komen. Na 2 biopten volgde de week erna de diagnose Triple Negatief met 2 tumoren , DCIS maar gelukkig geen uitzaaiingen.

De diagnose sloeg in als een bom maar als snel schoot ik in actie om mezelf voor te bereiden op het traject. Ik heb 16 maal chemo gehad, de welbekende AC en Taxol met Carboplatin. Ik ben de chemotherapie best goed doorgekomen, daar heb ik geluk mee gehad. Het is bizar wat een lijf aankan. Na de chemotherapie ben ik borstbesparend geopereerd en daarna 20 x bestraling met booster omdat er nog wat DCIS gevonden was. En ineens ben je klaar met de actieve behandelingen. Ik vind dit traject soms pittiger dan de behandeling zelf!

Ik ben ontzettend trots op mijn lijf dat ze dit heeft kunnen volhouden. De drang naar overleven is zo ontzettend groot dat je alle klachten er maar bij neemt, en dat zijn er best veel. Ik ben bezig om weer opnieuw mezelf uit te vinden. Ik wil soms veel meer dan dat ik fysiek kan. Soms denk ik nog steeds: wat is mij in godsnaam overkomen? Ik voelde mij tijdens het traject enorm gesteund door de mensen om mij heen. Sommige contacten zijn versterkt en andere verwatert.

Mijn toekomst vind ik soms spannend, het onbevangen plannen maken is verdwenen. Mede daardoor voel ik soms een intense drang om alles te doen en te ervaren omdat het leven zomaar anders kan lopen. Hierin moet ik een soort rust gaan vinden. Ik probeer per dag te genieten en te leven. Ik waardeer meer wat ik al had in mijn leven, de liefde voor de mensen om mij heen is intenser geworden. Dat maakt mij gelukkig.

Ik denk bij alles: probeer te relativeren, sommige dingen zijn echt minder belangrijk dan het lijkt. Koester wat je hebt en jaag je verlangens na, stel niet uit.

Dat uiteindelijk je het zelf moet doen zoals het horen van de uitslagen over jezelf, doodeng soms. Het ondergaan van de onderzoeken en de behandelingen. Dit is soms heel eenzaam, niemand kan dat overnemen. Ik heb geleerd dat alles wat ik nodig heb in mijzelf zit. Maar dat de mensen om mij heen het helpen te dragen. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

Ik ondersteun jullie platform enorm omdat jong en oud borstkanker krijgen. Met deze verhalen wordt het meer zichtbaar en herkennen andere vrouwen zichzelf misschien hierin.

Babette: toen ik ziek werd wist ik meteen dat ik hierdoor wilde groeien

Tue, 25 Oct 2022 05:30:00 GMT

Babette:Toen ik ziek werd wist ik meteen dat ik hierdoor wilde groeien

Ik was 32 jaar toen ik hoorde dat ik borstkanker had, een paar weken nadat ik zelf een knobbel onderin mijn rechterborst had ontdekt. In die tijd woonde ik op Curaçao. Op vrijdag 13 maart 2020 kreeg ik de diagnose, de dag dat op Curaçao ook Corona uitbrak. Er volgde een bizarre tijd waarin ik halsoverkop naar Nederland vertrok, zonder van iemand afscheid te kunnen nemen. Op Schiphol was het leeg toen ik aankwam, mijn zus wachtte mij buiten in de auto op; een absurde situatie. Mijn familie kon ik niet knuffelen, terwijl ik dat juist zo hard nodig had. Dat maakte het in die eerste periode soms pijnlijk eenzaam. Ik ben bij het AVL in Amsterdam onder behandeling gegaan. Ondanks dat een kankerziekenhuis de laatste plek was waar ik op dat moment in mijn leven wilde zijn, was ik heel dankbaar dat ik daar behandeld kon worden. Ik ben daar met zo veel liefde, zorg en professionaliteit geholpen.

Mijn vriend was een deel van het traject bij mij, maar moest na een tijd ook weer terug naar Curaçao. Ik heb toen een half jaar bij mijn ouders gewoond. Het was niet alleen de borstkanker, maar de gehele situatie van ziek zijn, ver weg van mijn thuis en vriend, in een periode waarin sociale contacten ook niet vanzelfsprekend waren, waardoor alles zo gigantisch op z’n kop stond. Ondanks alle steun van dichtbij en veraf ben ik in die tijd ontzettend op mijzelf teruggeworpen. Dat was vreselijk moeilijk maar heeft mij uiteindelijk ontzettend veel kracht gegeven.

Mijn relatie met mijn lichaam heeft een enorm dreun gehad. Ik heb me een jaar enorm onaantrekkelijk gevoeld, waarbij ik mijzelf niet herkende in de spiegel. Dat was heftig. Daarbij moest ik voor de chemo ook nog een ingreep aan mijn baarmoederhals ondergaan. Samen met de borstkanker en de daarbij komende haaruitval voelde het alsof ik mijn hele vrouwelijkheid in moest leveren. Alle handen, naalden en machines aan mijn lijf maakte dat ik ervoer dat mijn lichaam van het ziekenhuis was geworden in plaats van dat zij nog van mijzelf was. Na alle intensieve behandelingen heb ik mijn leven dan ook in het teken gesteld van het terugvinden van mijzelf en het terug claimen van mijn lichaam en vrouwelijkheid. Wat mij daarin, onder andere, enorm geholpen heeft was zwemmen, wandelen én dansen. Ik kan inmiddels zeggen dat ik een betere band heb met mijn lichaam dan ooit te voren, maar daar was veel werk en tijd voor nodig.

Ik voel me krachtig. De borstkanker heeft mij op alle vlakken doen wankelen en afbrokkelen. Maar vanuit die donkere diepte heb ik mijzelf weer stap voor stap teruggevonden en in dat proces heb ik een versie van mijzelf ontdekt die sterk en zelfverzekerd is. Ik maak me niet meer zo snel druk, heb mee vertrouwen in het leven en heb juist enorm veel zin in de toekomst!

Wat ik mijn jongere zelf, van voor de kanker, zou willen zeggen? Het wordt zwaar, maar je gaat hier doorheen komen. En hoe! Jij gaat een power in jezelf vinden die je zonder dit alles niet gevonden had. Een kracht waardoor het niet meer uitmaakt wat anderen van je vinden, je overal volledig jezelf durft te zijn, jij je over durft te geven aan het leven en waarmee je anderen kunt helpen. Uiteindelijk zul je dankbaar zijn dat het leven zo gelopen is.

Toen ik ziek werd, zei ik meteen: ik wil hier door groeien. Dat proces heb ik dan ook met beiden handen aangepakt. Ik heb mij op verschillende manieren omringd door spiegels, die niet makkelijk waren om in te kijken maar waardoor ik enorm veel over mijzelf geleerd heb. Over mijn angsten, emotionele pijnpunten, mijn onhebbelijkheden en de waarden in mijn leven. Mijn omgeving is door dit proces ook veranderd. Dat kan ook bijna niet anders, want er is zo veel bij mij geshift. Zo hebben niet al mijn vriendschappen deze periode doorstaan. Maar het is goed zo. Er was veel rouw om zaken die nooit meer zullen worden zoals voorheen, maar het ruimde ook op; alles werd helderder, authentieker en schoner.

Ik laat mijzelf deze maand zien vanuit de behoefte om een ander geluid te laten horen; niet die van patiënt, maar van een mens. Niet van een slachtoffer, maar van een jonge vrouw in de bloei van haar leven. Natuurlijk is er ook verdriet en pijn om wat er is gebeurd, maar zoals bij alles in het leven gaat het er vooral om HOE ik er naar kijk. De borstkanker heeft mij uiteindelijk zo veel gebracht, dat is misschien iets om aan vast te kunnen houden voor vrouwen die er nu middenin zitten. Zoals ik het nu zie zit er achter iedere ziekte een boodschap die gehoord wil worden. Als je je ervoor openstelt daar naar te gaan luisteren, kun je, ongeacht de situatie, zo’n kracht in jezelf ontketenen. Die kracht gun ik ieder mens, iedere vrouw, iedere vrouw met borstkanker.

Jaccoline: grappig om te zien dat ik altijd mijn eigen weg vind

Mon, 24 Oct 2022 05:30:09 GMT

Grappig om te zien dat ik altijd mijn eigen weg vind

Het was eind april 2022: na het sporten voelde ik tijdens het douchen opeens een soort pingpongbal in mijn linkerborst. Zelf dacht ik direct een spiertje verrekt te hebben maar ik liep toch naar beneden om mijn vriend ook even te laten voelen. Die maakte zich veel meer zorgen dan ik en ik moest hem dan ook beloven het goed in de gaten te houden. Aangezien het vrijdagavond was heb ik tot maandag gewacht om een afspraak bij de dokter te maken. Dat deed ik gewoon vanuit het werk, maar ook de huisarts nam het zeer serieus en plande mij diezelfde dag in. Samen met mijn vriend zijn we naar de huisarts gegaan die mij na lichamelijk onderzoek direct een verwijzing gaf voor de mammapoli. De ochtend na dat bezoek werd ik al vrij vroeg gebeld dat ik vrijdag op de mammapoli moest verschijnen voor een lichamelijk onderzoek door de chirurg, mammografie en echo opgevolgd door een afsluitend gesprek met de chirurg. Het duurde wat langer omdat koningsdag midden in deze week viel.

Die vrijdag bleek al snel dat het geen cyste was dus moest er een biopt genomen worden. Ondanks dat de chirurg in eerste instantie positief erin stond vanwege mijn leeftijd en het feit dat mijn tumor glad en beweegbaar aanvoelde. Dinsdag 3 mei werd ik gebeld door de chirurg met het nieuws dat ik borstkanker blijk te hebben en of ik de volgende ochtend direct naar de mammapoli kon komen voor het behandelplan en verdere uitleg van de diagnose.Het bleek triple negatief graad 3.

Vanaf dat moment begon een rollercoaster aan onderzoeken en informatieve afspraken die allemaal binnen vijf weken plaats moesten vinden.

Op het moment van de fotoshoot sta ik aan de vooravond van mijn laatste kuur. Hiervoor heb ik 4 AC-kuren elke twee weken gehad en 3 van de 4 paclitaxel kuren. Die paclitaxel kuur krijg ik wekelijks toegediend, 12 weken achter elkaar.

Ik ben er nu vooral achter gekomen dat de normen en waarden die ik naleef, maar ook mijn principes, nog steeds erg belangrijk zijn voor mij en ik er nog steeds vierkant achter sta. Ook verbaasd het mij dat mijn karakter nauwelijks veranderd lijkt te zijn en dat ik tijdens mijn ziekteproces dingen hetzelfde aan pak als ik bijvoorbeeld in mijn werk of vrije tijd doe. Grappig om te zien dat ik ten allen tijden mijn eigen weg vind.

Ik vind het erg belangrijk dat een ieder goed op zichzelf let. Maar ook vind ik het een prettig idee dat ik door mijn verhaal te delen mogelijk een ander in haar proces zou kunnen helpen. Al is het enkel de herkenning.

Noot: op de foto zie je de lieve zus van Jacolline. Lysanne heeft Jaccoline naar Den Haag gereden voor de foto's en is om dit te kunnen doen voor haar zus eerder begonnen met haar werk in de bakkerij. Lees: midden in de nacht. Als dat niet een topzus is!

Renee: mijn lichaam is sterker dan ik dacht!

Fri, 21 Oct 2022 05:30:00 GMT

Mijn lichaam is sterker dan ik dacht!

In 2021 kreeg ik mijn diagnose. Nadat ik een grote schijf boven in m’n rechter borst voelde ben ik naar de huisarts gegaan. Deze verwees mij door. Gezien mijn leeftijd zou het om een cyste gaan. Al snel volgden een echografie, mammografie en een biopt.

Dezelfde avond werd ik nog gebeld door mijn huisarts met slecht nieuws: je hebt hormoongevoelige borstkanker.
Uiteindelijk bleken er een stuk of 8 a 10 vlekken te zien te zijn op de petscan die als vervolg werd gemaakt.
Gelukkig geen uitzaaiingen op afstand maar wel een in m’n poortwachtersklier.

Mijn eerste Lucrin injectie kreeg ik op mijn verjaardag. Deze krijg ik elke maand. De dag erna begonnen met de chemo’s (16x) daarna dubbele amputatie met reconstructie. De dubbele amputatie was op eigen verzoek. Er volgden 15 bestralingen en een half jaar chemotabletten. En voor 10 jaar naast de Lucrin injectie ook een dagelijkse anti hormoontablet (letrozol). Ik heb nu nog wat operaties om de reconstructie af te maken voor de boeg.

Het hele traject heeft op alles invloed. Ook bijvoorbeeld op je sexualiteit. Het was heel belangrijk met mijn partner te blijven praten en samen ‘ons’ opnieuw uitvinden. Door wederzijds begrip, respect en moeite voor elkaar te hebben/doen.

De belangrijke mensen waren er voor me. En soms werd ik positief verast uit onverwachte hoek.

Via mijn blog heb ik alle mensen heel intensief meegenomen in mijn traject en gedetailleerd alles gedeeld om zo lotgenoten ook te kunnen helpen en positiviteit over te kunnen brengen. (Vlog: www.sergioenrenee.nl )

Voor de toekomst hoop ik dat ik door k an leven, blij kan zijn en dat de kanker nooit meer terugkomt! Dat ik hier ook vertrouwen in kan houden en het een beetje los kan laten.

Ik heb geleerd dat mijn lichaam sterker is dan je denkt ook al heeft het me in de steek gelaten.

Er moet meer aandacht komen voor de jonge vrouwen met borstkanker. Dat zijn er veel meer dan je denkt!

Idske: een paar borsten minder en een paar littekens rijker

Thu, 20 Oct 2022 05:30:00 GMT

Een paar borsten minder en een paar littekens rijker

3 Maart 2021 kreeg ik mijn diagnose.

Ik was op zondagavond gaan hardlopen met een nieuwe sportbeha aan. Deze irriteerde en ik gooide hem boos aan de kant. Maandagochtend was de plek nog steeds gevoelig en meteen zat ik rechtovereind in bed. Ik voelde een knobbel. Ik kon meteen bij de huisarts terecht. Een dag later kon ik al door voor de mammografie, gevolgd door een echo en biopsie. En op woensdag kreeg ik eind van de middag het telefoontje met de uitslag: ‘Slecht nieuws. Je hebt borstkanker.’

Die dagen bestonden uit veel janken. Familie en vrienden over de vloer, nog meer janken en knuffelen -de strenge coronaregels werden compleet genegeerd-. Kanker op mijn 37e met 2 jonge kinderen (5 & 6). Die had ik niet zien aankomen.

Manlief bedacht praktisch eens met de verzekering te bellen, ik moest overstappen van ziekenhuis ivm verzekergingscontract. Achteraf bleek dat voor ‘spoedgevallen’ niet nodig, maar toch maakte ik de overstap: Ik kon daar eerder terecht voor vervolgonderzoeken. Op maandag de PET-CT, woensdag de MRI, donderdagochtend knappe koppen overleg en donderdagmiddag had ik al een behandelplan. Het behandelplan was in ieder geval: 20 weken chemo (AC & Taxol icm Caboplatin), operatie, bestralingen. Binnen 2 weken na de diagnose zat ik al aan de 1e chemo.

Mijn borstkanker is triple negatief, ik had meerdere tumoren in de borst, meerdere lymfeklieren aangedaan onder de oksel en een bij het borstbeen. Ik bleek ook BRCA1-afwijking te hebben. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik heb gekozen voor een dubbele amputatie en tegelijkertijd het verwijderen van de eierstokken. Alles om de kans op terugkeer te verkleinen. In 2016 was de overlevingskans van triple negatief maar 62%…

De BRCA1-afwijking gaf mij ook de mogelijkheid mee te doen aan de SUBITO studie. Dat betekende wel dat ik weer van ziekenhuis moest switchen, maar wederom: alles aan om de overlevingskans te vergroten.

BRCA1: Mijn moeder heeft eierstokkanker gehad, dus de hele familie van mijn moeders kant (veel vrouwen) hield hun hart vast, gelukkig bleek mijn moeder geen drager. Dus werd mijn vader getest, mijn oma van mijn vaders kant kreeg op 36-jarige leeftijd borstkanker en op latere leeftijd nog baarmoederhalskanker. Dit laatste is niet typisch BRCA1, maar het gen kwam wel van deze tak. Wellicht dat het wel eierstokkanker is geweest, maar zo’n 50 jaar geleden werd er niet open over gesproken. Er heerste taboe. Erfelijkheid werd niet onderzocht. Ik ben heel blij dat er nu meer openheid over is. Dat is ook de voornaamste reden dat ik mezelf hier bloot geef. Het taboe moet worden verbroken en meer openheid is nodig om te zorgen dat borstkanker eerder ontdekt wordt. 1 op de 7 vrouwen krijgt er mee te maken…

Dat ik mijn borsten kwijt ben, dat was voor mij minder emotioneel dan het verlies van mijn haren. Ik had lange blond lokken en ik heb erg hard gejankt bij het verlies hiervan. Ik heb 1 keer nog harder gejankt; toen de artsen op een scan (na hartklachten van de chemopillen) zagen dat ik plekjes op mijn lever had. Ik dacht toen echt dat ik mijn begrafenis mocht gaan regelen. Gelukkig bleek het, na 2 weken spanning, onschuldig.

Omdat na de chemo ik niet helemaal schoon was, kreeg ik een totaal van 20 bestralingen en daarna nog een half jaar chemopillen. En door de studie blijf ik nog 1 jaar onder behandeling met een PARP-remmers. The full package.

Ik probeer nu mijn balans te vinden, mijn haar groeit weer, protheses vind ik maar lastig, ik word weer fit en kan weer ravotten met mijn kinderen. Wellicht dat ik ooit nog voor een reconstructie zou gaan, maar voorlopig heb ik mezelf geaccepteerd zoals ik ben; een paar borsten minder en een paar littekens rijker. Soms zit er nog wel eens een stemmetje in mijn hoofd die mijn angst aanwakkert voor terugkeer van de kankerzooi, maar over het algemeen blijf ik positief en optimistisch.

Ik heb geleerd dat om hulp vragen niet erg is, dat er mensen vanuit alle hoeken ineens voor je klaar staan, zoveel liefde en warmte die ik terugkreeg voor mijn openheid. Heel mooi om te ervaren. Ik heb ook geleerd dat zowel mijn lichaam als mijn geest een enorme kracht bezitten waar ik niet van op de hoogte was. Bijzonder dat ik er weer sta, zoals ik er nu bij sta.

Het sjaaltje waar ik mee op de foto sta heb ik gekregen van mijn oedeemtherapeut toen ik mijn behandelingen had afgerond. Zij kreeg de sjaaltjes van Fordwarriors, waar ze borstkanker nazorg coördinator was in het middenoosten. Toen ze terug ging naar Nederland kreeg ze deze warrior-sjaals om aan iedere patiënt na het traject te geven: YOU DID IT

Mijn rollercoaster is te vinden op: www.facebook.com/groups/725266668381645

Dalanie: selflove & humor brengen je heel ver in het leven

Wed, 19 Oct 2022 05:30:01 GMT

Selflove en humor brengen je heel ver in het leven

In 2018 ontdekte ik een platte schijf onderin mijn borst.

Al snel volgde er een lang traject: 8 chemo’s gedurende 6 maanden, daarop volgend 21 bestralingen. Hierna werd mijn rechterborst geamputeerd en leek het erop dat het klaar was. Helaas bleek ik BRCA2 gen te hebben en heb dus besloten ook mijn andere borst preventief te verwijderen inclusief mijn kippenhok, ik had immers al 2 mooie meiden op de wereld gezet en verlangde niet naar meer kids.

Na de 1ste amputatie voelde ik mij echt een monster. Een chirurg in opleiding heeft mij geopereerd toen mijn eigen chirurg een spoed had en heeft mij niet netjes geopereerd. Zelfs de oncologisch verpleegkundigen schrokken ervan; de chirurg werd er zelfs bijgeroepen waarom ze dit zo had gedaan. Ik was immers verminkt voor het leven, zo voelde dat voor mij. De eerste paar maanden heb ik met een T-shirt in bed geslapen en met het licht uit erin gekropen. Ik wilde niet dat mijn man mijn “verminkte” lijf zou zien. Ondanks dat hij meerdere keren had gezegd dat hij mij nog steeds mooi vond. Ik was heel onzeker, dacht dat iedereen het zou zien en durfde nauwelijks de deur uit. Ik was bang dat mijn “knisper-tiet” naar boven zou kruipen etc etc. Dit was een voorlopige prothese die ik van het ziekenhuis had meegekregen gevuld met watten en een boterhamzakje gevuld met rijstkorrels om het op die manier wat zwaarder te maken. Als ik iemand omhelsde hoorde je het geritsel vandaar boterhamzakje, vandaar dat ik het mijn “ knisper-tiet” noemde.

Doordat ik zelf met veel vragen bleef zitten die je in het dagelijks leven tegen kwam ben ik zelf Ribbon City begonnen hier in de omgeving van Arnhem. Ik geef tips aan lotgenoten, bied een luisterend oor en ga bij ze langs thuis of organiseer een ochtend op een mooie locatie in een park in Dieren, waar lotgenoten elkaar kunnen ontmoeten als ze dat willen. Maar het meest kom ik bij de mensen thuis. Ik ben afgekeurd om nog te werken door alle ongemakken die ik heb overgehouden aan alle behandelingen. Ik mis mijn werk nog steeds maar weet dat ik dat niet meer kan doen. Mijn nieuwe roeping zit ‘m nu dus in lotgenoten helpen en/of verbinden. Dit wil ik de rest van mijn leven blijven doen!

Mijn advies? Maak van elke dag een feest, wees tevreden met wat je hebt, ookal is dat het meest simpele wat je kan bedenken. Luister naar iemand zonder gelijk met oplossingen te komen of maar zeggen; ‘ Nou genoeg ellende, we gaan nu wijn drinken!’ Ga naast iemand in het donker staan, in plaats van in het licht.

Ik heb ervaren dat het moeilijk is voor jezelf en omgeving om balans te vinden over hoe het nou écht met je gaat. Wat mensen van jou verwachten kan totaal anders zijn dan wat je kan. Omdat ik altijd positief blijf en SHINE totdat ik me een ons weeg, is het voor de buitenwereld lastig om in te schatten hoe ik me voel. Als ik zeg dat het helemaal bagger is (ik heb 24u per dag pijn in mijn lijf en vergevorderd stadium van osteoporose) schrikken ze soms daarvan en zeggen dan; ‘Waarom zeg je dat niet?’ Maar als ik zeg dat het klote gaat, raakt iedereen in paniek, want als de eeuwig positieve Dal zegt dat het shit gaat, dan moet het goed mis zijn en komen ze met allerlei dingen als wijn drinken, dagjes uit etc terwijl ik dat dus helemaal niet kan en/of wil. Met andere woorden; ze willen graag dat je alles met ze deelt als het slecht gaat, maar als je dat dan doet dan is het: droog je tranen, we gaan nu iets leuks doen. Dus dat heeft als uitwerking dat ik niet veel meer zei tegen vrienden hoe ik me écht voelde want ik zou daar eigenlijk niks aan hebben. Begrijp me niet verkeerd, iedereen had de beste bedoelingen maar was voor mij niet persé beter of goed. Helaas heb ik ook mensen gehad die niks meer van zich lieten horen… ze wisten niet hoe ze ermee om moesten gaan. Dat was ook wel een teleurstelling voor mij. Ik was immers nog dezelfde persoon alleen kaal, maar SHINEN deed ik nog steeds.

Ik vind het natuurlijk belangrijk dat er awareness is voor dit onderwerp, maar ook omdat ik eigenlijk heel onzeker ben over mijn lichaam, ik vind het zelfs eigenlijk helemaal niet mooi met al mijn littekens, gekke “ tuutjes” die een onhandige chirurg heeft achtergelaten, alle ongemakken die ik elke dag ervaar om soms überhaupt normaal te kunnen lopen. Maar toch ben ik tegelijkertijd ook mega trots op mijn kleine lichaampje van 1.46! Wat heeft het allemaal moeten doorstaan en wat heeft mijn lijf zich kranig gehouden! IK BEN ER NOG!! Ookal ben ik ontzettend veel aangekomen door de medicatie en zijn mijn twee “flat tires” niet de mooiste, ik wil laten zien dat ik er ondanks alles toch mag zijn!

Ik blijf vanbinnen nog steeds Dal weliswaar in een 2.0 versie van mezelf maar ik heb niks om voor te schamen. Ik wil juist laten zien dat je hoe dan ook blij moet zijn met jezelf! Selflove en humor brengen je heel ver in het leven!

Stefanie: ik moet oppassen dat ik niet te snel ga

Tue, 18 Oct 2022 05:30:00 GMT

Stefanie: ik moet oppassen dat ik niet te snel ga

Mijn naam is Stefanie, 47 jaar en woonachtig in het Groene Hart samen met mijn vriend Dennis en onze hond Bennie. Verbouwing net achter de rug, privé alles op orde en ook qua werk. Het leven lachte ons toe ondanks alle Corona perikelen. En toen was het zondag 31 oktober 2021. Na een rondje hardlopen, snel douchen want een verjaardagsfeestje van ons nichtje en neefje uit Harderwijk stond op de planning. En daar voelde ik het, uit het niks, een knobbeltje in m’n rechterborst. Ik besloot nog even niks tegen zeggen tegen Dennis omdat ik hem niet onnodig ongerust wilde maken. Uiteraard heb ik het ‘s avonds wel gezegd. De volgende ochtend de huisarts gebeld en kon dezelfde dag nog terecht. De huisarts zei inderdaad dat ze iets voelde maar er was geen reden tot paniek want het was een “ zwevend knobbeltje”.

Wel zei ze me voor de zekerheid naar het Alrijne ziekenhuis door te sturen want ze wilde het wel uitsluiten en daar was ik het uiteraard mee eens. Een week later, maandag 8 november 2021 kon ik terecht voor een mammografie. De zondag voor de mammografie liepen we nog samen een 5km hardloopwedstrijd en tijdens dit loopje had ik constant een stemmetje die zei dat het niet goed zat. Op 11 november 2021 volgde het bericht wat je nooit hoopt te horen. “Ik heb slecht nieuws, u heeft borstkanker!”

Nu bijna 9 maanden verder. 2 borstbesparende operaties, 20 booster bestralingen, 20 weken chemotherapie, 4 x AC chemotherapie inclusief haaruitval 12 x taxol chemotherapie 10 x bloedprikken 1 x PICC infuus 100% van de geplande chemo’s gehaald!!

En nu volgt fase 4, (anti)hormoontherapie voor minimaal 5 jaar. De komende 3 maanden even geen ziekenhuis bezoekjes, zal ik het gaan missen? Heb ik weer het vertrouwen in mijn lijf? Ook ga ik starten met oncologische revalidatie en met re-integratie op mijn werk. Super veel zin in maar ik moet oppassen dat ik niet te snel ga. Ik heb mezelf daarom ook een coach cadeau gegeven omdat ik graag op een goede manieren mijn privé - werk - leven na kanker wil oppakken. Zin in dit traject! Mijn motto is en blijft “Ik heb het nog nooit gedaan maar ik denk dat ik het wel kan!!”

Ik heb tot nu toe geen last van “leven in angst na kanker” dus ik verwacht dat ik alles weer kan oppakken.

Wat ik heb geleerd?

Dat mijn lijf ondanks de diagnose super sterk is en mij niet in de steek heeft gelaten. Zowel fysiek als mentaal.

Net voordat ik de diagnose kreeg heb ik deze tatoeage laten zetten op mijn linker pols(dichtbij mijn hart). Infinity & een hartje. Dit is een herinnering aan mijn overleden mama, mijn partner Dennis, mijn lieve familie & vrienden. Tijdens het hele traject heb ik vaak met een warm gevoel naar mijn pols gekeken als er weer een infuus werd geprikt.

Ik laat mezelf zien deze maand. Ik vind het een mooi initiatief om medewerking te verlenen aan jullie platform. En een mooie foto met nu nog mijn kale koppie of eigenlijk mijn Anouk kapsel lijkt mij super gaaf!

Gerona: carpe fucking diem!

Mon, 17 Oct 2022 05:08:34 GMT

Gerona: carpe fucking Diem!

Vorig jaar kreeg ik mijn diagnose; ik ontdekte een knobbel.

Tussen het doorsturen vanuit de huisarts en de diagnose zaten 3 dagen. Een diagnose die keihard binnenkwam: niet hormoongevoelige en niet erfelijke Triple negatieve borstkanker graad 3 met uitzaaïngen naar 8 lymfeklieren. "Pech" dus. Vanaf dat moment ga je een achtbaan in waar je niet meer uit kunt. Vanwege mijn leeftijd en variant BK is er direct gestart met de hoogst mogelijke doseringen chemo.

Eerst 4 AC kuren, daarna nog 12 kuren met carboplatine en taxol. Hiervan heb ik er uiteindelijk 11 gehad waarvan de laatste 3 gereduceerd naar 75% omdat mijn lichaam compleet kapot was en de ene acute opname met acute infecties volgde na de andere. 6 weken na de laatste chemo ben ik geopereerd. Uit de MRI die voor de operatie werd gemaakt kwam naar voren dat er geen tumormassa meer zichtbaar was en er werd besloten de operatie borstbesparend te doen. Het volledige tumorbed van 7x7x3 cm werd weggehaald, net als 2 lymfeklieren.

Binnen een week kwam het rapport van de pathaloog binnen: geen losse tumorcellen meer te vinden in het weggenomen weefsel; iets wat we van te voren nooit hadden kunnen denken bij deze diagnose! Vanwege de complete 100% pathalogische respons werd besloten dat ik geen chemo in pilvorm meer nodig had. Wel kreeg ik nog 15 boosterbestralingen. Ik ben vanuit meerder hoeken bestraald, dus ook van onder mijn rug, en als ik terugkijk vond ik de bestralingen denk ik wel het zwaarste onderdeel van het traject. Het volledig bestraalde gebied was compleet verbrand, inclusief open brandwonden op mijn borst en in mijn oksel wat me menig moment heeft laten huilen van de pijn. Nu, een jaar na mijn operatie en 8 maanden na mijn laatste bestraling, staat mijn eerste controle scan gepland. Een heel spannend moment!

De relatie met mijn lichaam is niet veranderd. Mijn lichaam zelf wel uiteraard. De behandelingen hebben hun sporen achtergelaten, zowel aan de buitenkant als inwendig. Ook ben ik door de chemo's vanuit het niets vol de overgang in geschoten wat de vorm van mijn lijf enorm heeft veranderd. Toch probeer ik lief te zijn voor mijn lijf want het heeft wel heel wat weten te doorstaan en daar ben ik dankbaar voor. Dat dat lijf er wellicht iets anders uitziet dan voorheen is jammer en iemand die dat niet aanstaat; sorry maar your loss. Uiteraard heeft mijn veranderde lijf wel invloed op sociale activiteiten. Zo is mijn energie level niet wat het geweest is en kan ik lichamelijk gewoon bepaalde dingen niet meer. Maar die probeer ik dan weer te veranderen in dingen die ik wel kan. Denken in oplossingen en niet in beperkingen is wel één van mijn motto's!

Hoe mijn toekomst gaat zijn weet ik niet. Maar dit geldt voor iedereen; of je nu kanker hebt (gehad) of niet. Uiteraard blijf ik de controles wel erg spannend vinden en zit er stiekem toch altijd een klein stemmetje in mijn achterhoofd wat zegt: "wat als"...Maar ik probeer hier niet teveel bij stil staan en vooral te genieten van het leven en in het nu te leven. Bij mij is het glas altijd half vol, no matter what.

Carpe fucking Diem!

Leef en geniet. Pluk die dag en sta eens wat vaker stil bij de kleine dingetjes in het leven. Het zonnetje wat schijnt. Dat vogeltje dat fluit. Dat kopje koffie met iemand die je dierbaar is. Dat zijn uiteindelijk de momenten die er toe doen.

In slechte tijden leer je mensen pas echt kennen en dat is in mijn geval niet anders geweest. Ik ben verrast door mensen dat ze er dag in dag uit voor me waren, de hulp die werd aangeboden etc. Maar ook ben ik mensen kwijt geraakt zoals mijn beste vriendin van ruim 30 jaar. Naar een reden ga ik niet raden want die weet zij alleen. Maar dat mensen hun "true colors" laten zien tijdens ingrijpende gebeurtenissen is een feit en ergens is dat ook fijn, hoe verdrietig ook. Je weet namelijk ook direct waar je aan toe bent en het werkt verhelderend. Waar ik voorheen nog vooral de pleaser was en iedereen tevreden wilde houden, neem ik nu makkelijker afstand van mensen die mijn geen energie opleveren en alleen maar kosten. Pijnlijk, daar niet van, maar dat heb ik wel geleerd.

Ik sta helemaal achter het idee van GRIP en er rust nog zoveel taboe op verschillende onderwerpen en dat is jammer en niet nodig. Door mijn verhaal te delen hoop ik andere vrouwen tot steun te zijn.

Jennifer: de Pegasus staat symbool voor sterkte, moed en opoffering.

Fri, 14 Oct 2022 06:11:28 GMT

Jennifer: de Pegasus staat symbool voor sterkte, moed en opoffering.

Op 3 augustus 2021 kreeg ik mijn diagnose.

Ik voelde een hele grote knobbel en ben in paniek naar beneden gelopen waar mijn man tv keek. Ik liet hem voelen en hij dacht aan een cyste. Ik wist meteen: het zit niet goed.

Niet lang na mijn onderzoeken werd ik gebeld door het ziekenhuis. De man aan de andere kant van de lijn zei dat ik borstkanker had. In paniek liet ik de telefoon vallen, ik was niet meer aanspreekbaar.

Diezelfde week kreeg ik een mri en weet ik wat voor afspraken. Omdat ze in mijn oksel niks zagen zeiden ze: we doen een operatie en 20 bestralingen maar we gaan wel de poortwachter op kweek zetten. Helaas kwam ik van een koude kermis thuis… ik had uitzaaiingen in mijn lymfeklier. Dus ik kreeg een heel ander gesprek, nu kwam ook de chemo aan bod. Ook dat gesprek was net alsof ik naar een leraar wiskunde zat te luisteren. Uiteindelijk kwam het erop neer dat met chemo ik 90% kans had er over 10 jaar nog te zijn en zonder 70%. Ik zei dus ja niet wetende wat me te wachten stond. Ik fietste door de operatie en de bestralingen heen maar de chemo pffff die eerste 4 kuren waren zo heftig!

Mijn dieren zijn enorm belangrijk maar mijn paard kon ik bijna niet benaderen tijdens die eerste kuur. Hij is heel sensibel en hij voelde mijn pijn en onmacht. De tweede kuur ging fout, die liep subcutaan waardoor het hele ziekenhuis op zijn kop stond. Toen moest ik 3 dagen spoelen met een antidotum. Hierna was ik niet meer te prikken en heb toen een pick lijn gekregen. De volgende kuren verliepen aardig en ik knapte alweer wat op. Ik bleef alleen zoveel pijn houden in mijn borst. Toen raadde de wijkverpleegkundige aan naar een onco fysio te gaan. Dat was de allerbeste tip want ook al deed de fysio pijn, ik knapte wel op. Ik ging sporten en werd steeds fitter!

Ik vertrouw mijn lijf niet meer. Elke steek denk ik oh nee…De angst blijft. Dat wordt minder maar verdwijnt nooit helemaal denk ik.

Ook ergens binnen stappen doe ik niet meer zomaar. Ik duw meestal mijn man of iemand eerst naar binnen. Ik bleef eerst thuis maar durf nu langzaam weer naar buiten en leuke dingen te ondernemen. Ik heb ook afscheid van mensen genomen.Ik heb mensen gezien waarvan ik het niet verwachtte en mensen niet gezien of gehoord waar ik het juist van had verwacht.

Wat ik heb geleerd? Dat grijs ook mag, het is niet altijd zwart of wit. En nee is ook ok. Huilen mag, je hoeft niet altijd te lachen.

Mijn tattoo is een Pegasus met een Ribbon erom heen gewikkeld. Dit verwijst naar borstkanker en is heel subtiel gedaan omdat het in eerste plaats voor mezelf is.

Alleen als je het weet zie je het. De tattoo symboliseert echt hoe ik mij het afgelopen jaar heb gevoeld

Ik laat mezelf zien deze maand. Ik wil heel graag vrouwen bewust maken van deze ziekte en het taboe doorbreken. Je mag erover praten, het is geen geheim!

Lydian: ik benader de toekomst positief!

Thu, 13 Oct 2022 06:47:45 GMT

Lydian is een "Gripper" van het eerste uur

Bij mij is op 13 november 2017 de diagnose gesteld. Ik ontdekte het zelf. Ik had een grote harde schijf in mijn borst en had het al een paar keer tegen mijn man gezegd en bij de laatste keer moest ik van hem bellen naar de huisarts.

Ik kon al snel bij de mammapoli terecht en toen is het balletje gaan rollen. Na de diagnose heb ik een mri en een petscan gehad en in december ben ik begonnen met 4x om de 4 weken en daarna 12x elke week een chemo.

Na de chemotherapie heb ik in 2018 een borstamputatie gehad en daarna nog 15 bestralingen.

Daarna ben ik met de hormoonkuur begonnen.

Eerst tamoxifen, daar werd ik echt enorm depressief van. Toen aan de anastrosol . Ook daar kon ik niet tegen. Momenteel heb ik letrozol. Dat is gelukkig te doen.

Ik dacht bijna klaar te zijn met de hormoonkuur maar de oncoloog denkt daar anders over. Helaas. Zij vindt dat ik het nog 2 jaar door moet slikken omdat het in de lymfeklieren zat.

In 2020 heb ik een borstreconstructie van eigen weefsel gehad en in 2021 een borstverkleining en lipofilling.

Begin 2022 heb ik een tepelreconstructie gehad. Ik ben nu bezig met de tepeltatoeage.

Ik probeer de toekomst positief te benaderen want ik wil de kanker niet laten overheersen. Wel heeft het in zoverre invloed gehad dat ik bepaalde dingen anders moet doen en moet luisteren naar mijn lichaam.

Ook probeer ik te genieten van de dingen die ik heb. Ik ben zoveel sterker dan ik dacht!

Dankzij mijn lieve gezin en mijn zussen lukt het gelukkig goed.

Ik wil graag dat er gewoon gepraat wordt over borstkanker en dat wordt verteld wat er allemaal mogelijk is. Momenteel ligt er nog best een taboe op en dat moet er af.

Noot: Lydian is een Grip-volger van het eerste uur. Zij heeft vele online trainingen mee gedaan met de Facebook groep en is ook geïnterviewd voor het blad van de Nederlandse Huidtherapeuten over Grip. Meer lezen? Zie www.gripnaborstkanker.nl/in-de-media .

Marielle: ik mag nu meer aan mezelf denken!

Tue, 11 Oct 2022 22:15:00 GMT

Marielle: ik mag nu meer aan mezelf denken!

Ik kreeg mijn diagnose in 2021; mijn vriend voelde een knobbeltje in mijn borst toen we in bed lagen.

Wat volgde was een traject van 16 keer chemo, een borstbesparende operatie en 20 bestralingen. Nu nog 10 jaar tamoxifen en waarschijnlijk ook nog een operatie om mijn eierstokken te verwijderen

Borstkanker heeft me wel wat geleerd: ik weet nu dat ik kan vertrouwen op mijn eigen gevoel.

Mijn lijf is mega sterk en ik ben er trots op hoe het dit alles heeft doorstaan. De geopereerde borst vind ik zelfs mooier eruit zien omdat hij wat voller is.

Waar ik wel moeite mee heb ik het tekort aan energie en ben ik snel overprikkeld. Ook ervaar ik veel overgangsklachten. Zo ben ik daardoor aangekomen en dat vind ik soms lastig. Ik was altijd droog en gespierd en heb nu wat meer vetjes. Mensen zeggen tegen mij dat ik niet mag klagen omdat ik er nog steeds goed uit zie. Ik vind dat een dooddoener want ik voel mij er niet altijd prettig bij. Ik moet gewoon nog eventjes wennen aan mijn nieuwe lijf!

Ik denk dat alle clichés waar zijn: ik geniet meer van kleine dingen. Ik heb voor mijzelf besloten om niets meer half te doen. Als ik ergens over twijfel dan ga ik ervoor! Ik gunde mij zelf een hoop dingen niet en deed alles voor anderen, daarnaast was ik slecht in hulp vragen en doseren. Dingen uit handen geven vond ik ook lastig. Ik mag nu wat meer aan mijzelf denken

Waarom ik mezelf laat zien deze maand? Als aandenken voor mijzelf en als afsluiter van dit traject.

Anneke: borstkanker heeft mij bewust van het leven gemaakt

Mon, 10 Oct 2022 22:15:00 GMT

Anneke: borstkanker heeft mij bewust van het leven gemaakt

Ik kreeg mijn diagnose in 2015. Het werd 4x ac kuur 13 x taxol, een borstreconstructie met LD flap en helaas een paar borstontstekingen.

Na mijn diagnose was ik me erg bewust van hoe ik het niet meer wilde. Ik wilde me meer bezig houden met gezondheid en hoe ik ook andere mensen kon gaan helpen met hun gezondheid. En inmiddels heb ik al veel mensen mogen helpen naar een gezondere levenstijl en mensen die weer veel lekkerder in hun vel (en kleding) zitten.

Borstkanker heeft mij bewust gemaakt van het leven en heeft mij laten zien hoe mooi het eigelijk is wat ik om me heen heb.

Sporten loopt als een vast gegeven door mijn leven! Ik was top fit voordat ik de diagnose kreeg... maar ook tijdens mijn behandelingen en herstel heeft sport mij altijd het gevoel gegeven dat ik sterk was en dat ik meer kon dan ziek, moe en beroerd zijn van de behandelingen. Het heeft me ook zeker gefrustreerd als ik soms dagen had dat het sporten niet zo goed voelde! Maar ik ging wel omdat ik wist dat ik me achteraf altijd beter voelde. Door het sporten was ik even niet aan het denken maar gewoon aan het sporten.

Ik wilde meedoen aan deze shoot omdat ik graag wil helpen laten zien dat hoe diep je dal ook is (de mijne was diep en zwart) je er ook weer uit kan klimmen! Wees vooral lief voor jezelf tijdens je proces naar herstel❤️

Ina: we can do it!

Thu, 06 Oct 2022 22:15:00 GMT

Ina: we can do it!

In 2017 ontdekte ik dat mijn linker tepel iets was ingetrokken, ik moest bijna ongesteld worden dus ik hoopte dat het door vocht kwam ( ik was net 50 en kreeg steeds meer hormoonkwaaltjes waaronder pijnlijke borsten voor de menstruatie). Helaas, menstruatie kwam, de tepel bleef zo.

Ik loop nooit hard naar de dokter maar nu begreep ik dat ik actie moest ondernemen! Huisarts voelde niets bijzonders, ik zelf ook niet, maar stuurde me gelukkig wel door voor een echo.

Nog steeds lekker naïef zei ik tegen mijn man dat ik wel alleen ging en daar zat ik: de arts zei dat de foto er niet goed uit zag en dat hij biopten wou nemen. Ook zag hij wat in mijn oksel. Officieel kon het nog van alles zijn maar ik wist wel beter.

Het was inderdaad borstkanker. Amputatie volgde inclusief al mijn okselklieren. Daarnaast chemokuren, bestralingen en een jaar immunotherapie. Bij alle ziekenhuisbezoeken ben ik nooit meer alleen geweest, mede uit een soort bijgeloof dat dat dan misschien weer niet goed zou lopen!

Ik werk al sinds mijn 18e in de thuiszorg/wijkverpleging en had al heel veel amputaties gezien. Ik ben blij dat het best mooi is gedaan en heb denk minder moeite met mijn lijf dan de meeste vrouwen. Ook doordat ik vanaf dag 1 voor mezelf de diepflap als licht aan t eind van de tunnel zag.

Ik was altijd al bewonderaar van Rosie the Riveter. Ik vond de gedachte erachter dat sterke vrouwen hebben meegeholpen als vervanging van de mannen die hun dienstplicht in de oorlog vervulde mooi en bovendien hou ik van de retrostijl die het plaatje van Rosie uitstraalt. Nu werd Rosie mijn symbool voor de strijd tegen de borstkanker "we can do it". Samen met mijn naasten gingen we de strijd aan en gingen dat fiksen.

Ik wil me laten zien deze maand. Vooral aan lotgenoten wil ik laten zien dat het leven doorgaat en dat je sterker bent dan je denkt. En dat je lijf verandert maar weliswaar nog steeds niets is om je voor te schamen!

Deze shoot in Den Haag heb ik aangegrepen om er een uitje voor mezelf van te maken. Ons (camper)busje heb ik op een camping gezet in Wassenaar en lekker in mijn eentje heb ik genoten van het mooie weer, de prachtige omgeving en het heerlijke strand. Inclusief voor het eerst in mijn eentje uit eten. Pluk de dag en maak er wat van zodra het maar kan!

Ik was al van het genieten(uitjes/feestjes) maar ben daar nog stelliger in geworden. Ook juist om iets in je eentje te ondernemen. Genieten van de intense rust van de natuur is heerlijk en ervaar als ik als een verrijking van het leven!

Ria liet haar ervaringen vereeuwigen

Thu, 06 Oct 2022 04:11:48 GMT

Ria liet haar ervaringen vereeuwigen

In 2015 kreeg ik mijn diagnose. Dat ik borstkanker had kwam aan het licht via een mammografie.

Na uitgebreid verder onderzoek kwam een derde tumor naar boven. Wat volgde was een periode met chemo, amputatie en 5 jaar hormoontherapie.

Inmiddels ben ik gestopt met hormoontherapie, maar helaas heb ik alle klachten die ik met de therapie had nog steeds. Spierpijn pijnlijk gewrichten, aangekomen en gewoon moe. Vooral dat moe zijn kan me opeens overvallen.

Ik wilde na mijn chemo en operatie iets van een herinnering op mijn arm laten tatoeëren, ter afsluiting en als nieuw begin. Mijn tattoo moet er voor zorgen dat ik iedere dag lief voor mezelf ben en blijft.. dat heb ik jaren niet gedaan! Zorgen deed ik voor iedereen behalve voor mijzelf.

De tattoo heeft het lintje van Pink Ribbon, dat herinnert me aan mijn zieke lichaam. De vlinder symboliseert de transformatie, zorgen voor mijzelf en dat er uit kanker ook echt iets moois kan ontstaan! De sterren zijn de overleden mensen die ik zo ontzettend mis: mijn ouders, Joanne (mijn vriendin die aan kanker is gestorven) en Stefan (vorig jaar verongelukt met de motor, hij was als een zoon voor mij). Deze mensen waken over mij... ik mag het licht van de sterren volgen…!

Ik laat me zien deze maand.

Ik vind het belangrijk dat er na een diagnose kanker, nog een gewoon leven bestaat. Misschien niet met een compleet lichaam.. en ook dat mag gezien worden!

Stephanie had uitzaaiingen in 7 lymfeklieren

Tue, 04 Oct 2022 22:15:00 GMT

Stephanie had uitzaaiingen in 7 lymfeklieren

Op vrijdag 13 augustus 2021 kreeg ik de diagnose hormoongevoelige borstkanker in mijn linkerborst. Daar zaten 3 tumoren. Ook had ik uitzaaiingen in mijn lymfeklieren (7 stuks) in mijn oksel. Na een maand onderzoeken, scans e.d. werd ik precies een maand later 13 september geopereerd. Mijn linkerborst is geamputeerd en tijdens die operatie zijn direct al mijn lymfklieren in mijn oksel verwijderd (okselkliertoilet). Er was geen tijd om even adem te halen want 2 weken later kreeg ik alweer mijn 1e chemokuur. In 24 weken kreeg ik 4 stuks AC en 12 stuks Paclitaxel kuren. En weer door voor 15 stuks bestralingen. Op 10 mei 2022 zijn ook mijn eierstokken verwijderd. Daar waren eerder onrustige cellen gevonden. Gelukkig zijn deze later schoon verklaard. Begin mei ben ik begonnen met de hormoontherapie 1 pil per dag (tamoxifen) voor minimaal 7 jaar. Oh ja en dan als laatste een reconstructie van mijn borst, maar dat laat ik even voor wat het is…

De acceptatie van mijn nieuwe lichaam, het gevoel of nou ja het geen gevoel hebben, de pijnlijke steken in het borstgebied, de onzekerheid, de schaamte, de verhardingen rondom de borst en zeker mijn oksel (dat komt vooral door de bestralingen), de holte, de intimiteit, de plakkende, zakkende, scheve prothese, nou: ik vind het allemaal nog al wat. Dus wil heel graag die reconstructie. Super eng dat wel. Wij hadden het er eerder over gehad met de chirurg, maar ik moest eerst al de behandelingen ondergaan. Mijn lichaam gaf ik eerst een 8, nu een 6.

En toch, toch krabbel ik zachtjes weer op. Ik revalideer en krijg de nodige professionele hulp. Stephanie 2.0 komt eraan! Blij en kankervrij en vooral positief.

Wat ik doe, doe ik met een grote glimlach. Juist omdat ik dit mag en kan doen. Het kwartje had ook anders kunnen vallen. Dat ik moet herstellen van al de zware behandelingen snap ik heus wel. Er is heel veel troep mijn lichaam in gegaan. Echt hè hoe lang moet ik wel niet herstellen om weer de oude te worden? Ik kan best accepteren dat ik niet meer de oude word. Ik voel mij sowieso een ander mens na de kanker. Maar dat vind ik niet erg. Ik heb veel geleerd over mezelf. Geniet nu veel intenser en maak mij minder druk om onbelangrijke zaken. Er zijn ergere dingen zeg maar. Buiten dat ik de angst voor terugkeer wel als zwaar ervaar.

Ik laat mezelf zien tijdens deze maand.

I k wil open en transparant z ijn. Zo schrijf ik ook mijn behandelingen en ervaringen in een persoonlijk blog op Instagram .

Kim: mijn steun en toeverlaat is teckel Lodewijk!

Mon, 03 Oct 2022 22:15:00 GMT

Kim haar steun en toeverlaat is haar teckel Lodewijk

Op 8 november 2019, een week voor mijn verjaardag en anderhalve maand nadat ik hoorde niet het familiare gen bij me te dragen, ontdekte ik zelf een knobbeltje ter hoogte van mijn melkklieren. Eenmaal bij de huisarts kreeg ik te horen dat ik te jong zou zijn voor borstkanker. Na aandringen in verband met een onderbuik gevoel toch een verwijzing gekregen voor onderzoek. Op de dag van de mammografie en echo werd besloten ook een punctie te doen omdat ze toch geen goed gevoel hadden. Het was helaas mis. Ik schoot vol in de overlevingsmodus en wilde direct het plan van aanpak horen

Het traject zou als volgt zijn: chemo ( 4 AC kuren en toen 12 paclitaxel kuren), operatie, bestraling en opnieuw chemo. Natraject van 10 jaar hormoontherapie. Helaas belande ik 4 weken na mijn diagnose in het ziekenhuis ivm een infectie aan mijn voet. Ik merkte, terwijl ik daar lag, dat mijn tumor groter leek te worden. Ik begon met een tumor van 2.5 cm. Ik kreeg het hier erg benauwd van en na een bezoek van de kinderchirurg was het gesprek met de oncologisch chirurg snel geregeld (ik was werkzaam in het Haga Ziekenhuis als kinderverpleegkundige). Ik zei dat het niet goed voelde en dat die borst eraf moest. Na een dag van gesprekken werd er akkoord gegeven en vrijdag 13 december heb ik een volledige borstamputatie en lymfeklier verwijdering ondergaan. Het beste besluit ooit, de tumor was van 2.5cm naar ruim 8 cm gegroeid in 5 weken tijd!

Een pittig traject maar met een goeie dosis humor (galgenhumor) en positieve energie ben ik dit samen met familie en vrienden aangegaan. Na de 2de chemo werd ik al kaal en ging direct de tondeuse erover. Wisselend ziek van de kuren maar veelal met een grote glimlach want ik moest beter worden. 25 augustus 2020 was mijn laatste chemo en elk jaar is dit nu een bijzondere dag en wordt dit gevierd. 21 juni jl. heb ik mijn borstreconstructie ondergaan middels een diep lap. Hierbij is op verzoek preventief mijn "gezonde borst" geamputeerd en gereconstrueerd. Aan de littekens te zien zie je hoe vers dit allemaal nog is.

Ik heb sinds de borstamputatie op 13 december 2019 niet meer in de spiegel durven kijken en ik schaamde mij voor mijn lichaam, ondanks dat ik ook heel trots was. Wat ik en mijn lichaam doorstaan hebben en wat ik nog voor mijn kiezen krijg momenteel is niet niets. Maar ik kon niet naar mezelf kijken, zeker niet toen ik kaal was.

Mijn behandeltraject viel deels in de 1ste coronagolf, totaal niet vervelend want niemand zag mij op momenten dat ik echt ziek was. Mensen kwamen langs voor deur bezoekjes en soms ook gewoon binnen. Grootste uitstapje was of naar het ziekenhuis of met mijn ouders mee een ritje met de auto maken. Omdat ik alleen was heb ik bij mijn ouders gewoond tijdens dit traject. Zonder hen had ik het nooit alleen kunnen doen. Vriendinnen namen me op een gegeven moment mee toen het ook weer mocht gezien de corona, maar ik genoot al van de raam en deur bezoekjes, die waren mij dierbaar. Hoe raar het misschien voor sommige ook klinkt, kleine Lodewijk mijn teckel was op moeilijke momenten toch ook echt wel mijn steun en toeverlaat. Ik ben daarnaast nog vele malen meer gaan houden van mijn gezin, familie en vrienden die er altijd voor mij waren. Ik leerde genieten van de kleine dingen

Ik ben mij op het moment aan het oriënteren op de arbeidsmarkt. Ik ben kinderverpleegkundige en heb altijd in het ziekenhuis gewerkt. Ik merk dat ik ondertussen echt een beetje "witte jassen ziek" ben. Ik heb besloten niet meer aan het bed te gaan staan als verpleegkundige. Ik oriënteer mij nu op de mogelijkheden die er zijn. 1 ding is mij duidelijk geworden, mijn lichaam heeft toch wel flink ingeleverd als het om energie gaat. Ik ben zeker weer de Kim zoals ik was, alleen met minder energie. Hier houd ik rekening mee in het dagelijkse leven op dit moment en dus ook zeker in mijn beroepskeuze.

Ik heb geleerd dat ik veel sterker ben dan ik dacht te zijn. Dat ik veel eerder al had moeten genieten van de kleine dingen in het leven.... niets is vanzelfsprekend. De borstkanker is voor mij een enorm harde maar mooie leerschool geweest en is het nog steeds!

Ik sta veel sterker in mijn schoenen. Denk goed na over wat ik wil en hoe ik het wil. Sta veel meer op mijn strepen en ik durf en kan "nee" zeggen wat ik eerder best lastig vond.

Ik laat mezelf zien deze maand.

Sinds de borstreconstructie durf ik weer naar mezelf te kijken in de spiegel en ben ik enorm trots!!. Ik wil hier ook aan mee doen om jonge vrouwen mee te geven goed naar hun gevoel te luisteren en je niet weg te laten sturen door wie dan ook. Ik heb een geweldig team in het HagaZiekenhuis die mij behandelt en steunt. Zonder dr. Merkus, dr. Houtsma, dr. Braam en dr. Tielemans had ik dit nooit gekund. Ik ben enorm trots op dit team.

Hanna kreeg na 32 jaar voor de tweede keer borstkanker

Sat, 03 Sep 2022 15:40:38 GMT

Hanna kreeg na 32 jaar voor de tweede keer borstkanker

In 1990 kreeg ik borstkanker.

In februari is na 32 jaar opnieuw borstkanker gevonden. Omdat ik al eerder een borstbesparende operatie had gehad was dat nu niet meer mogelijk. 11 maart was mijn operatie en is mijn linker borst geamputeerd. Helaas hebben ze in het weefsel toch 2 tumoren gevonden en zat ik opnieuw bij de oncoloog. Ik slik nu de komende jaren Anastrazol. 15 juli ben ik opnieuw geopereerd en is mijn rechterborst (preventief) geamputeerd. Op dit moment ben ik weer heel langzaam aan het herstellen, ik ben er nog niet maar wij komen er wel.

Na de operatie moest ik erg wennen aan mijn veranderde lijf. Het duurde even voor ik weer in de spiegel durfde te kijken. Dankzij mijn man gaat dat steeds beter, de littekens zijn niet mooi. Maar het belangrijkste is dat ik er nog ben en dat ik niet klein te krijgen ben.

De toekomst ziet er positief uit, wij genieten nu nog meer van het leven. Het zal nog wel even duren voor ik mijn lijf weer vertrouw.

Neem niet alles vanzelfsprekend, het leven is te kostbaar!

Wat ik heb geleerd is dat ik veel sterker ben dan ik zelf had gedacht, ik moet het samen doen met mijn man. Wij weten nu weer wie onze vrienden zijn, de omgeving vindt kanker nog steeds heel eng en blijft daardoor gewoon weg.

Ik laat mezelf zien deze maand.

Ik wil proberen om een voorbeeld te zijn voor vrouwen die met hetzelfde te maken krijgen. Helaas heb ik weer gemerkt dat de voorlichting ernstig tekort schiet, er is nu veel meer mogelijk dan een aantal jaar gelden. Tijdens mijn ontslag in het ziekenhuis wist ik veel te vertellen over de mogelijkheden tav protheses. Op de afdeling waar ik lag kwamen ze niet verder dan de tijdelijke protheses en 1 soort prothese die je daarna kon krijgen. Ik hoop dat door meer voorlichting de kennis groter gaat worden en daar wil ik graag aan bijdragen!

Lieve Hanna, nog even een extra bericht van Katrien & Monique. Nadat we een hele gezellige photoshoot hadden ben je de dagen erna door het oog van de naald gekropen en belandde je 6 dagen in het ziekenhuis. We zijn echt super blij dat je weer wat opgeknapt bent Hanna. Je zit in ons hartje.

Prikken zorgt voor veel vragen

katrien@huidtherapiejuno.nl (Katrien Verheye) — Sat, 26 Feb 2022 20:48:24 GMT

Een prik zorgt voor veel vragen

Zoals velen van jullie heb je te maken met het probleem prikken. Ik bedoel niet inenten maar waar mag ik geprikt worden en waar niet? Doordat je bent geopereerd zijn lymfebanen doorgesneden. Dat is een feit. Als je de huid door gaat snijden raak je altijd lymfebanen. Dat wil niet zeggen dat je altijd ook gelijk oedeem gaat krijgen. Echter het kan zo zijn dat je toch nog een aantal andere complicaties erbij hebt. Zo kunnen je lymfeklieren weg zijn gehaald of alleen de poortwachter kan zijn verwijderd. Daar kan nog bij komen dat je ook chemo hebt gehad. En dan zijn de tegenstrijdigheden steeds groter wat er tegen je verteld wordt waar je mag prikken. Daarom wil ik je wat meer uitleggen over de risico's en waarom.

Als je klieren zijn verwijderd heb je altijd een verhoogde kans om in die arm oedeem te ontwikkelen. Dat komt omdat je klieren onder andere een soort verkeersregelaars zijn in je vochthuishouding. Mis je er een of meer dan gaat het vaak goed met het verkeer omdat ze dat al jaren het op de zelfde manier doen. Maar komt er dan nog een obstakel bij dan is het opeens toch lastig. Zo’n extra obstakel kan een brok zijn. Dan komt er in de huid een naald met nog een vloeistof en daardoor kan alles ontregeld raken,ook al is je operatie 20 jaar geleden! Het kan de letterlijke druppel zijn die de emmer doet overlopen. Daarom zeg ik altijd niet in die arm laten injecteren.

Wat een makkelijke oplossing zou je zeggen alleen als je dan chemo hebt gehad kiezen ze vaak je andere arm om je te prikken voor de chemokuur. Echter die vloeistof van de chemo is heel naar voor je vaten. Vaak zie je dat de aders echt te lijden hebben onder de chemo en raken ze wat verlittekend en stug. Dus dan is die plek op een bepaald moment ook niet heel handig meer. Echter het blijft altijd nog een betere optie dan je geopereerde kant.

Dan kan je dus nog de spekkoper zijn die aan twee kanten is geopereerd of die dus aan een kant is geopereerd en aan de andere kant chemo heeft gehad waardoor je vaten slecht zijn geworden. Wat doe je dan? Het is voor inentingen makkelijk dan neem je je bil/ bovenbeen. En voor bloedafnemer hoor ik je denken? Dat kan op een plek als in je liezen. Het is even ongemakkelijk maar echt een aanrader. Als je beide armen aangedaan zijn zou ik persoonlijk liever even mn broekje laten zakken dan het risico op levenslang last van oedeem oplopen door een prik of een keer bloed afnemen. Mocht je bloed moeten af laten nemen kan je altijd vragen naar iemand die ruime ervaring heeft, ook met de liezen. Dat kan ook een anesthesist zijn. Ik zou hier echt niet te licht over denken. Doe het echt, het is jou lijf en jij bent daar zuinig op!

Mij is ook gevraagd wat ik van een port-a-cath vind voor het afnemen van bloed of andere injecties? Daar kan ik kort over zijn. Als een arts vind dat je een port-a-cath nodig hebt is dat niet zomaar. Die krijg je niet voor de lol. Daarbij is bij elke keer dat je er in prikt een kleine kans op infecties. Echter die kans is groter dan als je gewoon zou prikken. Dus het is niet een dingetje dat je even laat plaatsen omdat je vaten niet zo goed zijn. Dat is iets waar je niet te licht over mag denken. En mag je daar dan in prikken voor bloedafnamen enz? Ja en ook voor injecties echter als je een port-a-cath hebt ga je niet meer naar de standaard prik plekken. Dan zal je altijd naar je behandelend arts gaan en zal daar of door je arts of een gespecialiseerd verpleegkundige gaan. Dus ik zeg dan niet dat moet je doen of dat moet je doen. Het beste is dat je dan luisterd naar de specialisten. Die weten wat voor port-a-cath je hebt en wat dus wel en niet kan. Daarbij is het dus geen makkelijke omweg om het prikken in je armen, of elders in je lijf, te voorkomen.

Dus nog even kort op een rij:

• Alleen in een arm klieren weg gehaald en andere arm onbehandeld -> Dan in de onbehandelde arm laten prikken of bloed af laten nemen.

• Beide armen aangedaan en behandeld -> Dan bloed laten prikken in de liezen en inentingen in bil/been.

• Een port-a-cath is iets wat je niet zomaar hebt. Dat is echt op advies van je arts of medisch specialist. Volg daarom altijd hun adviezen als het gaat om prikken op.

Fietsen niet gezond?

Sat, 26 Feb 2022 18:48:53 GMT

Dat was even een shock toen je deze titel. Dat ga ik natuurlijk aan je uitleggen. Natuurlijk is fietsen niet ongezond maar het is niet goed als je last hebt van oedeem. Het kan het verergeren en dat is wel het laatste wat je zou willen natuurlijk.

Fietsen lijkt zo lekker onschuldig je zit lekker op je fietsie en je kan overal heen. Voor je benen is het ook een hele ontspannen beweging en als je oedeem in je benen hebt is dat ook top. Maar je moet eens bedenken dat je nog meer moet doen tijdens het fietsen. Namelijk sturen! Sturen is een best lastige inspanning. Neem even het beeld van een kind dat leert fietsen. Dat stuur zwabbert alle kanten op. Het kind is de hele tijd aan het corrigeren en balanceren. Dat doen wij in feiten ook alleen omdat we het al goed beheersen heb je het niet meer door. Maar je vraagt dus een grote inspanning van je armen. Dan moet je bedenken dat we hele mooie fietspaden hebben in Nederland maar al die steentjes en hobbeltjes en bobbeltjes zorgen voor weer extra trilling waardoor je ook weer extra moet sturen en corrigeren. Omdat we hier in Nederland echt geboren zijn op de fiets hebben we dat niet meer door. Fietsen zit in onze natuur. Fietsen is gezond! Klopt maar voor een geopereerde arm kan die druk te veel zijn waardoor je verkrampt en je dus geen goede afvoer meer hebt van je lymfevocht. Daarom is het altijd raadzaam om je armkous plus handschoen aan te doen als je gaar fietsen. Mocht je het doen om je conditie op te bouwen is buiten fietsen dus af te raden. Gebruik het als vervoersmiddel en zoek een andere manier on je conditie op peil te houden. (daar komt een andere keer ook meer over)

Binnen op een hometrainer fietsen is natuurlijk een ander verhaal. Dan heb je geen last van hobbels en bobbels en hoef je minder op je balans te letten. Daar zou je zelfs je armen naast je kunnen laten hangen als je dat zou willen. Spinnen op een hometrainer is dan weer niet goed omdat je dan ook vaak op je pedalen moet gaan staan en op je armen leunen. Dan moet je weer je hele gewicht op je armen zetten en trappen met je voeten waardoor je extra druk en beweging maakt. Dat is dus af te raden.

Natuurlijk zal ik nooit zeggen dat fietsen ongezond is. Met oedeem is het alleen niet ideaal en zal ik het afraden tenzij het dus op een hometrainer is waar je alleen op gaat fietsen en niet een spinning les gaat volgen.

Stralende groeten,

Katrien

Fibrose wat is dat?

Sat, 26 Feb 2022 15:16:46 GMT

Het recept hoe je van je eierkoek af kan komen.

Nee ik ga geen recepten van Sonja Bakker met jullie delen . Ik leg je graag uit wat fibrose is en hoe je het zelf kan behandelen. Fibrose is een heel groot schrikbeeld als je hoort dat je oedeem hebt met harde plekken. Dan hoor je dit woord vaak voor het eerst. Maar wat is fibrose nu echt?

Fibrose is een ophoping van eiwitten. Het gekke is dat het in alle Nederlandse vak literatuur niet of nauwelijks is beschreven. In alle medische woordenboeken kom je uit op bindweefselverhardingen. Maar dat is het zeker niet. Om daar meer verduidelijking in te vinden kun je beter terecht in de Duitse vakliteratuur. Zij zijn veel verder in het erkennen van oedeem in het algemeen. Niet alleen als medisch probleem maar ook in de behandelingen. Zelf heb ik ook een van mijn stages in een oedeem kliniek in Duitsland gelopen. Dit is echt een grondige manier van benaderen. Maar daar een andere keer meer over.

Terug naar wat is dan volgens de oedeemtherapie fibrose? Dat is dus een verharding van eiwitten. Het ontstaat omdat het lymfevocht niet goed weg kan. In een eerder stuk heb ik beschreven dat het lymfevocht een vloeistof is met veel eiwitten. Als er een blokkade is kan het vocht er soms nog langs maar blijven de eiwitten achter. Die vormen dan samen een harde plek. Zo een blokkade kan een litteken zijn, het verwijderen van één of meer lymfeklieren, een strak zittende bh of ander kledingstuk dat afsnoert in het lichaam of een bestraalde huis. Die achtergebleven eiwitten vormen dus een soort “eierkoek” zoals ik dat altijd noem. Die eierkoek kan je niet in zijn geheel in de lymfevaten duwen en dus zul je iets moeten verzinnen om dat weg te krijgen. Om het even in te beelden zeg ik altijd dat je die eierkoek moet verkruimelen tot het klein genoeg is om het in de vaatjes weg te laten stromen. Dank maar in hoe je een eierkoek zou verkruimelen, eigenlijk doe je dat dus met de fibrose ook zo. Je mag er (zachte) druk op uitoefenen in een ronddraaiende beweging. Dit goe je in een bepaalde richting waarop het afgevoerd kan worden. Die druk kan je geven met je vingertopjes, met een zachte tennisbal/ drogerbal of een balletje met nopjes van de hond . Verder hebben huidtherapeuten altijd in de praktijk nog meer mogelijkheden om je in de praktijk te behandelen.

Ook een aantal van de blokkades kan je zelf mee aan de slag en dan vooral de kleding. Door goede bh’s met brede banden over de schouders en onder de borsten te dragen zal het insnoeren minder voorkomen. Maar ook het dragen van de juiste kous is van groot belang. (daar ga ik jullie snel meer over vertellen).

Verder is het regelmatig masseren van de aangedane plaatsen heel belangrijk om het voor te zijn en de kleinste ophopingen al te voorkomen. De massage vind je in deze groep terug of vind je heel uitgebreid in ons andere programma.

Dus kort samengevat is fibrose een ophoping van eiwitten omdat het lichaam obstructies ondervind door inwendig en mogelijk ook door uitwendige oorzaken. Ook de fibrose zelf zorgt zo weer voor verdere ophoping. Het is daarom van groot belang het zo snel mogelijk te gaan behandelen en niet af te gaan wachten tot het van zelf gaat verdwijnen wat dat gaat het niet doen.

Warme groeten,

Katrien

gripnaborstkanker

Jolanda: luister goed naar je lichaam!

Luister goed naar je lichaam!

Jessica: maak je niet druk over kleine dingen en geniet!

Maak je niet druk over kleine dingen en geniet!

Sigrid: er is een zalige rust in mijn hoofd gekomen

Er is een zalige rust in mijn hoofd gekomen

Chantal: ik heb geleerd dat alles wat ik nodig heb ik mezelf zit

Ik heb geleerd dat alles wat ik nodig heb in mezelf zit

Babette: toen ik ziek werd wist ik meteen dat ik hierdoor wilde groeien

Babette:Toen ik ziek werd wist ik meteen dat ik hierdoor wilde groeien ﻿

Jaccoline: grappig om te zien dat ik altijd mijn eigen weg vind

Grappig om te zien dat ik altijd mijn eigen weg vind

Renee: mijn lichaam is sterker dan ik dacht!

Mijn lichaam is sterker dan ik dacht!

Idske: een paar borsten minder en een paar littekens rijker

Een paar borsten minder en een paar littekens rijker

Dalanie: selflove & humor brengen je heel ver in het leven

Selflove en humor brengen je heel ver in het leven

Stefanie: ik moet oppassen dat ik niet te snel ga

Stefanie: ik moet oppassen dat ik niet te snel ga

Gerona: carpe fucking diem!

Gerona: carpe fucking Diem!

Jennifer: de Pegasus staat symbool voor sterkte, moed en opoffering.

Lydian: ik benader de toekomst positief!

Lydian is een "Gripper" van het eerste uur

Marielle: ik mag nu meer aan mezelf denken!

Marielle: ik mag nu meer aan mezelf denken!

Anneke: borstkanker heeft mij bewust van het leven gemaakt

Anneke: borstkanker heeft mij bewust van het leven gemaakt

Ina: we can do it!

Ina: we can do it!

Ria liet haar ervaringen vereeuwigen

Ria liet haar ervaringen vereeuwigen

Stephanie had uitzaaiingen in 7 lymfeklieren

Stephanie had uitzaaiingen in 7 lymfeklieren

Kim: mijn steun en toeverlaat is teckel Lodewijk!

Kim haar steun en toeverlaat is haar teckel Lodewijk

Hanna kreeg na 32 jaar voor de tweede keer borstkanker

Hanna kreeg na 32 jaar voor de tweede keer borstkanker

Prikken zorgt voor veel vragen

Een prik zorgt voor veel vragen

Fietsen niet gezond?

Fibrose wat is dat?

Het recept hoe je van je eierkoek af kan komen.

Babette:Toen ik ziek werd wist ik meteen dat ik hierdoor wilde groeien